Smak dzieciństwa: Zupa dyniowa na słodko

Dziś pierwszy wpis z nowej i zarazem pierwszej serii wpisów tematycznych, "Smaki dzieciństwa". Każdego chyba czasami nachodzi myśl: Ale bym zjadł...i tu nazwę potrawy, która jednoznacznie kojarzy się nam z dzieciństwem. Od jakiegoś czasu za moim tatą chodził smak jego dzieciństwa, zupy z bani. Milczący pragnienie postanowił zrealizować, poszukał przepisów w zakamarkach sieci i wybrał ten, który wydawał się mu najlepszy. Oto nieco poprawiona wersja zupki stąd: bluespoon.blox.pl

Potrzebować będziemy:
ok. 1kg dyni
750ml mleka
sól, cukier, cynamon do smaku

Dynie wydrążamy, obieramy ze skóry i kroimy w kostkę. Tak przygotowaną banie wrzucamy do garnka, zalewamy wodą i gotujemy do miękkości ok.20min. 3/4 wody z garnka odlewamy, resztę zawartości garnka miksujemy. Mleko gotujemy (by mieć pewność, że mleko nie przywrze do dna garnka, na sam spód należy wlać nieco wody i postawić na planiku, gdy tylko woda zacznie wrzeć możemy spokojnie wlewać mleko), dodajemy sól, cynamon, cukier i próbujemy. Zapewne trzeba będzie jeszcze dosłodzić, także śmiało wrzucamy kolejną łyżkę cukru. Zupę możemy podać makaronem bądź z "żelaznymi kluskami", przepis na nie znajdziecie na wcześniej wspomnianym blogu.
Smacznego.

Sałatka prawdziwego mężczyzny

Co? Sałatka dla faceta? Spokojnie. Każdy musi dojrzeć i zacząć jeść także i te "damskie" potrawy a nie ciągle stejki i sztuki mięsa w sosie własnym. Były czasy, że i Milczący uciekał od wszystkiego co zielone, jednak teraz... zresztą nikt nie każe jeść samej sałatki, będzie ona na pewno świetnym dodatkiem do wszelkiej maści sznycli, kotletów czy potraw z grilla. Sałatka ta zawiera ulubione składniki każdego (no prawie każdego) prawdziwego faceta. Są ziemniaki, jest boczek, cebula, wszystko jest słodkie i kwaśne za razem, po prostu majstersztyk. Jakiś minus? Sałatkę trzeba przygotować z 2h przed podaniem bo składniki muszą się dobrze przegryźć.

Na porcje dla dwóch osób będziemy potrzebować:
- 2 duże ziemniaki
- 1 czerwoną cebulę
- 10dag* boczku, najlepiej już pokrojonego w plastrach
- ocet winny**
- olej
- pęczek szczypiorku

Ziemniaki gotujemy w mundurkach, pamiętajcie by osolić wodę. Obieramy (chyba, że to ziemniaki młode to wtedy możemy zostawić w skórce) i kroimy w dość grube plastry (zbyt cienko pokrojone stworzą kartoflaną paćkę a tego nie chcemy). Wszystko przekładamy do miski i zabieramy się za boczek, kroimy go w cienkie paski i przesmażamy na patelni. Cebulę obieramy i kroimy w małą kostkę, przesypujemy ją do rondelka i całość zalewamy ok. 250ml wrzącej wody (tych którzy boją się, że spalą czajnik zapraszam do tego postu: klik), dodajemy dwie łyżki oleju i 3 łyżki octu winnego. Całość doprawiamy cukrem, solą i pieprzem. Smak powinien być jak Milczący napisał na samym początku słodko-kwaśny, jak po spróbowaniu całość okazuje się mało kwaśna dolewacie octu, jak mało słodkie dorzućcie cukru. Nie bójcie się próbować podczas gotowania. Gdy marynata osiągnie idealny dla nas smak, zalewamy nią ziemniaki, dodajemy boczek i całość mieszamy. Odstawiamy na 2h godziny by ziemniaki przeszły zapachem i smakiem marynaty. Dodajemy posiekany szczypiorek (nie żałować zieleniny) i mieszamy raz jeszcze. Gotowe do podania. Jak zwykle Milczący życzy smacznego :)

* 10dag= 100g
** ocet jabłkowy także się liczy

Nafaszerowany pan

Są warzywa których Milczący nie lubi i za cholerę nikt nie zmusi go do ich zjedzenia, nawet jęki i błagania na Milczącego nie działają, taki jest twardy. Są jednak także i takie, które Milczący uwielbia jednym z nich jest nasz dzisiejszy gość czyli pan Kabaczek, znany niektórym jako pani Cukinia. Będziemy dziś moi drodzy faszerować. Nie obawiajcie się nie będzie to jakoś bardzo trudne. Ba, powiem więcej będzie to dziecinnie proste.

By danie wykonać będziecie potrzebować:
- jeden kabaczek
- 30dag łopatki wieprzowej (bądź mięsa mielonego)
- 4 duże pomidory
- 2 cebule
- 2 ząbki czosnku
- 15dag startego sera żółtego
- cząber
- sól
- pieprz

Na sam wpierw należy zacząć od przygotowania sosu pomidorowego. Jasne można kupić bulion w kostce i koncentrat pomidorowy jednak nie o smak wzmacniany glutaminianem sodu nam chodzi. Pomidory sparzymy i obieramy ze skóry. Do rozgrzanego garnka wrzucamy dwa ząbki czosnku, pozostawiamy je do zarumienienia i wyjmujemy, jednak nie wyrzucamy. Na tak przygotowany olej wrzucamy posiekaną w kostkę cebulę i zostawiamy do zeszklenia. Do tego skrawamy pomidory, czekamy do rozgotowania i doprawiamy solą, pieprzem, dorzucamy rozgnieciony wcześniej przysmażony czosnek, troszkę cukru i cząber. Tak przygotowany sos zestawiamy z ognia i zabieramy się za mięsko. Łopatkę wieprzową myjemy, kroimy i mielimy w maszynce do mięsa. Na rozgrzaną patelkę wrzucamy cebulę do zeszklenia i dorzucamy mięso, przysmażamy, doprawiamy solą i pieprzem. Mięsko wrzucamy do sosu i mieszamy. No to sos już mamy teraz pora na pana Kabaczka. Pierwsze co, należy go pokroić w plastry grubości około 5-7 cm, następnie obieramy go ze skórki i wykrawamy gniazda nasienne ze środka. Układamy go w wcześniej wysmarowanym olejem naczyniu żaroodpornym do środka wrzucamy wcześniej przygotowany sos i posypujemy startym żółtym serem. Wrzucamy do piekarnika nagrzanego do temperatury 200 stopni na około 30min. Kabaczek powinien być miękki, najlepiej to sprawdzić wkładając w niego wykałaczkę.

Placek Milczącego

"Najlepsze placki w mieście", tak znajomy Milczącego zachwalał swój lokal w którym niegdyś pracował. Milczący poszedł, spróbował i doszedł do wniosku, że lepsze placki to on w domu sobie może zrobić. Poszperał trochę po sieci, książkach kucharskich i znalazł w końcu przepis na idealny dla niego "placek", znany wam, mniej obeznanych w tematach gastronomicznych jako ciasto do pizzy. Tak więc dzisiejszy przepis rozpocznie przygodę z popularną kuchnią włoską, choć możliwe, że to określenie jest trochę na wyrost bowiem zastosujemy sporo uproszczeń.

Do ciasta będziemy potrzebować:
- 250ml wody (szklanka)
- 480g mąki    (ok. 3,5 szklanki)
- 1 łyżkę oleju
- 1,5 łyżeczki soli
- 1 łyżkę suchych drożdży

Reszta składników potrzebnych do stworzenia naszej ukochanej pizzy to:
- 200g sera żółtego w kawałku, bądź tarty
- keczup
- ulubione składniki, w przypadku Milczącego padło na ananasa w puszce

Pierwsze co należy zrobić to miejsce na blacie kuchennym. Będziecie go potrzebować sporo, bo najlepsze ciasto to takie zagniatane ręcznie. Na blat wysypujemy kopczyk odmierzonej wcześniej mąki, robimy po środku dziurę i tam wlewamy wodę, olej a także wsypujemy sól i drożdże. Podwijamy rękawy, zdejmujemy wszelaką biżuterię naręczną i zagniatamy ciasto do uzyskania gładkiej i elastycznej masy. Jak ciasto nie chce się nam kleić to dolewamy troszeczkę wody, jak jest za rzadkie dosypujemy mąki, ot cała filozofia. Ciasto im dłużej wyrabiamy tym będzie lepsze. Po wymęczeniu ciasta zostawiamy je do wyrośnięcia w jakimś najlepiej ciepłym miejscu na około 30min, ciasto w tym czasie powinno podwoić swoją wielkość.
Po tak przygotowanym cieście, przygotowujemy swoje składniki do pizzy, trzemy żółty ser na tarce, kroimy ananasa etc. Ciasto wykładamy na wcześniej wysmarowaną olejem blachę (najlepiej coś ponad 30cm) i formujemy kształt pizzy. Po uformowaniu całość dokładnie smarujemy keczupem, posypujemy żółtym serem, układamy resztę składników i wrzucamy do piekarnika na 25-35min w temperaturze 200 stopni Celsjusza.

Po upieczeniu powinno to wyglądać mniej więcej tak:

Jak to mówi dziadek Milczącego podając mu coś do jedzenia: Smacznego.